فرآيندهاي موجود در سازمانها داراي اين خصوصيات هستند : پيچيده هستند ، پويا و دائما در حال تغيير هستند ، بصورت نامنظمي گسترش يافته اند و در هر سيستم و سکويي بصورتي متفاوت محلي سازي شده اند. سيستم مديريت فرآيندهاي کسب و کار(BPMS) با هدف اتوماسيون گردش کار فرآيندهاي سازماني و ايجاد امکان پايش و مديريت فرآيندها ارائه شده است. اين گونه از سيستم ها سعي دارند تمام چرخه حيات فرآيندها را از زمان تعريف و مدلسازي تا زمان اجرا و بهينه سازي تحت ابزارهاي مبتني بر فناوري اطلاعات مديريت کنند.

سيستم هاي BPMS تنها ابزاري مبتني بر فناوري اطلاعات هستند که بخشي (و نه تمامي) از چرخه مديريت فرآيندهاي کسب و کار را اجرا مي کنند. بخش ديگري از اين چرخه مبتني بر تئوري هاي مديريتي و فرآيندي از جمله: انتخاب شاخص هاي کليدي ارزيابي(KPI) براي فرآيندها، تعيين اولويت استراتژيک فرآيندها براي پياده سازي در ابزار، تعيين مکانيزم هاي اصلاح و يا تغيير فرآيندها و مرتبط نمودن شاخص هاي کارايي با اهداف سازماني مي شود.

هدف از راه اندازي سيستم گردش فرآيندها در سازمان نه تنها اتوماسيون بلکه قابليت پايش و بهبود فرآيندهاي سازمان است. در اين راستا بر مبناي شاخص هاي ارزيابي، فرآيندهاي سازماني به طور مداوم در معرض سنجش و ارزيابي قرار گرفته و نتيجه آن کشف گلوگاه ها و نقاط ضعف طراحي فرآيندها و سنجش ميزان اثربخشي بازمهندسي فرآيندها و اصلاح مستمر فرآيندهاي سازماني به منظور تطابق با تغييرات محيطي و سازماني و رفع اشکالات طراحي است.

معماري سرويس‌گرا شامل سياست‌ها، تجارب و چارچوب‌هايي است كه كاركردهاي سيستمي را قادر مي سازد بصورت مجموعه‌اي از سرويس هاي توزيع شده در اندازه‌هاي مورد نظر سازمان تعريف شوند. اين سرويس‌ها با كمك تعريف يك واسط استاندارد از پياده‌سازي مجزا شده اند.

معماري سرويس گرا يك محصول نيست بلكه پلي است بين حرفه و فناوري به كمك مجموعه اي از سرويس هاي متكي بر فناوري كه داراي قوانين، استانداردها و اصول طراحي مشخص هستند. هدف معماری سرویس گرا، دستيابي به اتصال سست در ارتباطات بين مولفه هاي نرم افزاري است. اتصال سست بين مولفه هاي نرم افزاري باعث افزایش قابليت استفاده مجدد آنها مي شود. سرويس در اينجا به معناي پياده سازي نرم افزاري يك كاركرد کسب و کار خوش تعريف است كه مي تواند در فرآيندها يا نرم افزارهاي مختلف مورد استفاده و فراخواني قرار گيرد.

معماری سرویس گرا برای مدیریت و اجرای فرآیندهای سازمان از مفهوم ارکستریشن(هم نواسازی) کمک گرفته است، در این رهیافت منطق و جریان کار فرآیند از فعالیت های آن جدا می شود، به گونه ای که جریان گردش فرآیند در قالب BPEL مدیریت می شود ولی هر کدام از فعالیت های فرآیند می توانند توسط سیستم های اطلاعاتی مختلف پیاده سازی شوند. بدین ترتیب امکان تغییر جریان کار بدون نیاز به تغییر سیستم های پشتیبان میسر می شود.

همانطور که گفته شد سيستم مديريت فرآيندهاي کسب و کار ابزار فناوري اطلاعات براي اجرايي نمودن BPM است. اين سيستم‌ها از نظر فناوري مبتني بر استاندارهاي SOA بوده و داراي مجموعه‌اي از امکانات براي طراحي فرآيندهاي سازمان، شبيه‌سازي فرآيندها و پايش فرآيندهاي در حال اجرا هستند. هدف اين همکاری(BPM با SOA) در درجه اول بهينه سازي فرآيندهاي کسب و کار در بستر فناوري اطلاعات است و در درجه دوم، کارايي و انعطاف پذيري سيستم هاي نرم افزاي در پشتيباني از تغييرات کسب و کار.

بر اساس این همکاری، BPM که هدفش بهبود و بهينه سازي فرآيندها است، فرآيندها ابتدا تعريف و طراحي مي شوند، سپس راه اندازي و اجرا مي شوند(با فناوري اطلاعات يا بدون آن) و در گام سوم کنترل شاخص ها و ديده باني فرآيندها توسط مديران کسب و کار محقق مي شود تا نتايج اين کنترل ها منجر به بهينه سازي و بهبود مدل فرآيندي در گام چهارم شود و اين چرخه حيات بصورت مداوم در حال اجرا و بهبود است. مشخص است که هدف کليدي BPM، مديريت و بهبود کسب و کار سازمان طي تمامي مراحل چرخه حيات فرايندها است، اين امر به کمک ابزارهاي فناوري اطلاعات يا بدون آن مي تواند انجام شود، البته قطعا در دوران حاضر که فناوري اطلاعات نقش اساسي در همه حوزه ها بازي مي کند، BPM نيز از فناوري اطلاعات به عنوان "ابزار" مناسب براي تحقق اهداف خود بهره برده است.

با توجه به موارد گفته شده مشخص مي شود که در اين همکاری، معماري سرويس گرا نقش يک فناوري را دارد که قابليت پياده سازي و تغييرات فرآيندها را بهتر از ديگر فناوري ها پشتيباني مي کند و BPM از اين جهت SOA را براي پياده سازي سيستم هاي خود برگزيده است.